De Turkse president Recep Tayyip Erdoğan en zijn electorale en politieke bondgenoot binnen de Cumhur İttifakı, MHP-leider Devlet Bahçeli, bracht vertegenwoordigers van de Sarallar en Şahinler — groepen waarvan de namen al jarenlang voorkomen in dossiers rond georganiseerde misdaad — samen op het hoofdkantoor van de MHP. Daarmee bemiddelde Bahçeli bij het beëindigen van een vijandschap die al meer dan twintig jaar duurde.
Dat de MHP de twee groepen omschreef als „twee waardevolle families van ons land”, heeft vanuit het perspectief van de rechtsstaat een nieuwe discussie opgeroepen: is het de taak van de politiek om tussen dergelijke structuren te bemiddelen, of om de strijd van de staatsinstellingen tegen georganiseerde misdaad te versterken?
Ontmoeting in het kantoor van Erdoğans belangrijkste politieke bondgenoot
Devlet Bahçeli, leider van de uiterst Turks-nationalistische MHP, is in Turkije niet alleen het hoofd van een politieke partij. De MHP vormt samen met de AKP van president Recep Tayyip Erdoğan een van de twee belangrijkste politieke pijlers van de Cumhur İttifakı.
Erdoğan omschreef de MHP tijdens een AKP-fractiebijeenkomst in januari 2026 expliciet als „onze partner binnen de Cumhur İttifakı”. De samenwerking tussen AKP en MHP gaat verder dan een verkiezingsalliantie en speelt al jarenlang een belangrijke rol in de parlementaire politiek en het regeringsbeleid. Hoewel de samenwerking formeel geen coalitie wordt genoemd, vertoont zij in de praktijk de kenmerken van een politieke machtsalliantie.
In die politieke positie bracht Bahçeli op 26 september 2026 Burhanettin Saral en Sedat Şahin bijeen in zijn kantoor op het hoofdkantoor van de MHP.
De twee partijen, die naar verluidt ongeveer 22 jaar met elkaar in conflict waren, schudden elkaar de hand. Foto’s van de ontmoeting werden door de MHP openbaar gemaakt.
Volgens de MHP: „twee waardevolle families van ons land”
Een van de opvallendste aspecten van de ontmoeting was de formulering die de MHP gebruikte.
In haar officiële verklaring omschreef de MHP de Sarallar en Şahinler als „twee waardevolle families van ons land” en kondigde zij de ontmoeting aan als een „historische omhelzing en ontmoeting”.
De namen Sarallar en Şahinler zijn in Turkije echter al jarenlang niet uitsluitend bekend als twee „families”. Ze kwamen herhaaldelijk voor in gerechtelijke dossiers rond onderzoeken naar georganiseerde misdaad, politieoperaties, gewapende aanvallen, afpersing en moord.
Ook het Turkse staatspersbureau Anadolu Ajansı heeft beide structuren in eerdere berichtgeving omschreven als „georganiseerde misdaadorganisaties”.
In 2019 hield de politie van Istanbul bij een operatie tegen de zogenoemde „Sarallar” 21 mensen aan, onder wie Burhanettin Saral. Ook de publieke omroep TRT Haber berichtte over de operatie onder de kop „Operatie tegen de criminele organisatie Sarallar”.
Dat de MHP twee structuren die jarenlang in onderzoeken naar georganiseerde misdaad voorkwamen omschrijft als „twee waardevolle families van ons land”, valt daarom op.
Waar ligt de grens binnen een rechtsstaat?
Dat de gewapende vijandschap tussen beide partijen wordt beëindigd en daarmee mogelijk nieuwe doden worden voorkomen, kan maatschappelijk gezien zonder twijfel als positief worden beschouwd.
Maar er is nog een andere kwestie die discussie oproept: deze verzoening vond plaats in het kantoor van een van de machtigste politieke bondgenoten van de regering.
Binnen een rechtsstaat wordt de strijd tegen vermeende georganiseerde misdaad gevoerd door politie, openbaar ministerie en onafhankelijke rechtbanken. Personen die van strafbare feiten worden verdacht, kunnen net als iedere andere burger hun rechten voor de rechter uitoefenen.
Het initiatief van Bahçeli roept daarom enkele fundamentele vragen op:
Is het passend dat een politieke partijleider optreedt als bemiddelaar tussen groepen waarvan de namen jarenlang voorkwamen in onderzoeken naar georganiseerde misdaad?
Kan zo’n beeld deze structuren politieke toegang en maatschappelijke legitimiteit verschaffen?
Kan hierdoor bij andere criminele groepen de indruk ontstaan dat „politieke connecties macht en bescherming bieden”?
De maatschappelijke invloed van georganiseerde misdaad bestaat niet uitsluitend uit de gepleegde strafbare feiten. Ook angst, invloed en de indruk van onaantastbaarheid kunnen onderdeel zijn van die macht. Daarom verdient ook het beeld van structuren die met strafdossiers in verband worden gebracht en tegelijkertijd naast de machtigste politieke spelers van het land verschijnen, aandacht.
Moord, wapens, drugs en geld: wat staat er in de gerechtelijke dossiers?
Enkele belangrijke punten uit openbaar beschikbare onderzoeken, aanklachten en nieuwsberichten over de geschiedenis van beide partijen:
2004 – Begin van de vijandschap: Het conflict tussen Sarallar en Şahinler wordt teruggevoerd tot het begin van de jaren 2000. In de daaropvolgende jaren kwamen meerdere gewapende aanvallen die met beide partijen in verband werden gebracht in gerechtelijke dossiers terecht.
2014 – Vedat Şahin vermoord: Vedat Şahin, de broer van Sedat Şahin, werd bij een gewapende aanval in de Istanbulse wijk Nişantaşı gedood.
2016 – Grote wapenoperatie: Bij een operatie tegen Sarallar en Şahinler in vijf provincies werden 52 personen aangehouden. Op verschillende adressen werden 27 illegale pistolen, acht geweren, een Uzi, een geluiddemper, een jammer, GPS-apparatuur en grote hoeveelheden munitie aangetroffen.
De verdachten werden onder meer onderzocht wegens het oprichten en leiden van een criminele organisatie, opzettelijke moord, poging tot moord, afpersing, bedreiging en mishandeling.
2017 – Zware wapens op de boerderij van Sedat Şahin: In de boerderijwoning in Beykoz waar Sedat Şahin werd aangehouden, werden twee LAW-wapens, negen Kalasjnikovs, ongeveer twintig pistolen en grote hoeveelheden munitie aangetroffen.
2019 – Wapens en drugs: Bij een andere operatie tegen de Şahinler werden acht pistolen, vijf jachtgeweren en munitie aangetroffen, evenals 827 gram verdovende middelen en materialen die volgens de autoriteiten werden gebruikt voor de productie van drugs. Het dossier bevatte beschuldigingen van onder meer opzettelijke moord, afpersing, bedreiging en illegaal wapenbezit.
2024 – Nieuwe rechtszaak tegen Şahinler: Het Openbaar Ministerie van Istanbul opende een nieuwe zaak tegen 59 verdachten die in verband werden gebracht met de zogenoemde Şahinler-structuur. De aanklacht omvatte onder meer afpersing, het onder dwang laten ondertekenen van schuldbekentenissen, bedreiging, wederrechtelijke vrijheidsberoving en illegaal wapenbezit.
Daarnaast bevatte het dossier beschuldigingen van wederrechtelijk verkregen inkomsten via fictieve handelstransacties en bouwprojecten.
Een ander opvallend onderdeel van de aanklacht betrof buitenlandse contacten. Volgens het Openbaar Ministerie zouden leden van de organisatie hebben gehandeld op instructie van Bahadır Şahin, die zich in het buitenland bevond.
2025 – Witwasaanklacht rond Sarallar: Het Openbaar Ministerie van Istanbul stelde een aanklacht op tegen 52 verdachten die met de Sarallar-structuur in verband werden gebracht wegens het „witwassen van uit misdrijven verkregen vermogensbestanddelen”.
In het onderzoek werden ondernemingen, vastgoed, voertuigen en omvangrijke geldtransacties onderzocht. Naast transacties van miljoenen Turkse lira werd in de aanklacht aandacht besteed aan grote geldstromen in euro’s en dollars.
Volgens het Openbaar Ministerie zouden sommige transacties bedoeld kunnen zijn geweest om de herkomst van het geld te verhullen of het volgen van de geldstromen te bemoeilijken.
2026 – Raketwerper, antitankmunitie en communicatie over drugs: Slechts enkele weken vóór de ontmoeting bij Bahçeli vond een operatie plaats tegen Yakup Kerem Saral, die volgens de autoriteiten banden had met de Sarallar-structuur en ervan werd verdacht een aanslag op Sedat Şahin voor te bereiden.
Tijdens de operatie werden een raketwerper, drie antitankraketten, automatische en andere lange vuurwapens en grote hoeveelheden munitie in beslag genomen.
Volgens een verklaring van het Openbaar Ministerie werden op digitale gegevensdragers van de verdachten ook foto’s van drugs en berichten over drugshandel gevonden. In totaal werden negentien verdachten in voorlopige hechtenis genomen.
Ook internationale verbindingen kwamen in de dossiers naar voren
In onderzoeken naar beide structuren kwamen ook verbindingen buiten Turkije naar voren.
Van de negentien personen die in 2026 in het onderzoek naar een vermeend moordplan tegen Sedat Şahin in voorlopige hechtenis werden genomen, hadden er zeven de Iraanse nationaliteit.
Volgens het Openbaar Ministerie was de voortvluchtige Yakup Kerem Saral van plan de personen die de aanslag zouden uitvoeren daarna illegaal naar het buitenland te laten vertrekken en hen daarvoor een groot geldbedrag te betalen.
Het Openbaar Ministerie meldde tevens dat tegen Yakup Kerem Saral eerder een internationale opsporingsmelding via Interpol was uitgevaardigd en dat hij zich als voortvluchtige in het buitenland bevond.
In de aanklacht tegen Şahinler uit 2024 werd gesteld dat leden van de organisatie instructies ontvingen van Bahadır Şahin, die zich in het buitenland bevond.
Ook in het witwasonderzoek naar Sarallar werden omvangrijke internationale geldstromen via rekeningen in buitenlandse valuta onderzocht.
Deze bevindingen laten zien dat sommige onderzoeken naar beide structuren zich niet uitsluitend beperkten tot vermeende strafbare feiten binnen de grenzen van Turkije.
Maar niet iedere beschuldiging leidde tot een veroordeling
Ondanks de strafbare feiten en illegale goederen die in eerdere onderzoeken naar voren kwamen, vroeg het Openbaar Ministerie in 2020 in een zaak waarin leden van zowel Sarallar als Şahinler terechtstonden opvallend genoeg om vrijspraak van enkele verdachten voor beschuldigingen als „leidinggeven aan een criminele organisatie”, „lidmaatschap van een criminele organisatie” en „hulp aan een criminele organisatie”.
Volgens het Openbaar Ministerie was er onvoldoende bewijs om het bestaan van de organisatie juridisch vast te stellen.
Ook Erdoğans hoofdadviseur Oktay Saral aanwezig bij familiebijeenkomst
De kwestie heeft nog een opvallende dimensie die tot aan het presidentschap reikt.
Oktay Saral, hoofdadviseur van president Erdoğan, nam kort vóór de ontmoeting bij Bahçeli deel aan een grote bijeenkomst van de familie Saral in het district Sürmene in Trabzon.
Volgens berichten in de media namen ongeveer vierduizend mensen aan de bijeenkomst deel. Er is echter geen geverifieerde, openbaar beschikbare bron die de exacte familieband tussen Oktay Saral en Burhanettin Saral, die later bij Bahçeli aanwezig was, vastlegt.
Na de bijeenkomst verklaarde Oktay Saral:
„We hebben gesproken over hoe we, met de kracht die we uit het verleden halen, samen naar de toekomst kunnen gaan, onze broederschap verder kunnen versterken en, in een geest die past bij de Eeuw van Turkije, kunnen staan voor nationale vrede, regionale rust, eenheid en saamhorigheid.
Onze grootste kracht is dat we onze verschillen als rijkdom zien en elkaar aan dezelfde tafel, in hetzelfde hart en in dezelfde liefde voor Turkije kunnen ontmoeten.”
Dat een hoofdadviseur van de president na een familiebijeenkomst rond de naam Saral — een naam die al jarenlang voorkomt in onderzoeken naar georganiseerde misdaad — nadruk legde op „liefde voor Turkije” en broederschap, trok de aandacht.
Wat zeggen juristen?
Na het initiatief van Bahçeli is er voor zover publiek bekend geen breed gedragen gezamenlijke beoordeling van juristen verschenen die specifiek betrekking heeft op deze ontmoeting.
Vanuit het perspectief van de rechtsstaat is het fundamentele onderscheid echter duidelijk: het feit dat twee partijen onderling vrede sluiten, maakt onderzoeken en rechtszaken naar vermeende strafbare feiten uit het verleden niet ongedaan.
Het beëindigen van een vijandschap kan positief zijn wanneer daarmee nieuwe moorden worden voorkomen. Tegelijkertijd bestaat er een belangrijke grens tussen politieke bemiddeling en het wekken van de indruk dat structuren die in verband worden gebracht met georganiseerde misdaad politieke legitimiteit krijgen.
Dat de MHP beide partijen omschreef als „twee waardevolle families van ons land”, maakt die discussie nog zichtbaarder.
De fundamentele vraag is daarom:
Is het de taak van de staat en zijn politieke machtsblokken om structuren die met strafbare feiten in verband worden gebracht met elkaar te verzoenen, of om ervoor te zorgen dat de beschuldigingen volledig en onafhankelijk door justitie worden onderzocht en georganiseerde misdaad effectief wordt bestreden?
Het beëindigen van geweld kan maatschappelijk positief zijn. Maar binnen een rechtsstaat mag vrede niet hetzelfde betekenen als straffeloosheid of politieke bescherming.
De plaats waar rekenschap moet worden afgelegd over vermeende strafbare feiten uit het verleden is niet het hoofdkantoor van een politieke partij, maar de onafhankelijke rechtbank.
0 Comments